running my life like a moonraker

Moonraker

Bigla akong nag-change course, i am decided in joining the Unicef Run on Sunday kaso biglang nag-aya si Promking! syempre masaya tayo kasi sasama daw ung isa pang taga-PS... buo na kaya kami ng running team? NSI Running Pythons? hehehe! Nakita ko na ung race course... ndi naman gaanong madugo... within SM Mall of Asia lang naman so sa tingin ko ndi nakakapagod kahit na mag-10K ulit ako... i am thinking kung 5K muna... pahinga lang kasi mejo masakit pa katawan ko nung nakaraang karera sa Clark.... Happy rin ako kasi me naglalakad na exec para magkaron ng marathon next February 2009 .... guess where? sa SUBIC! Whoa! nalilibot ko na ung buong Luzon dahil sa kakasali sa mga races! Sana me Pre-Christmas at Post-Christmas Run! Sayang eh... ayokong istambay ako ng matagal dahil nasasanay na akong tumakbo ng tumakbo.... What I love about running? Of course, ung mga achievement ko na pwede kong ipakita sa magiging anak ko...

Moonraker

Unofficial Time:  1:15:23.8

Place  :  388th out of 793

Distance  :  10 kilometers

Average Pace  :  7.54 min/km

Moonraker

antagal naman ng resulta nyang New Balance Power Race na yan! Naiinip na ako! Hindi ko na tuloy malaman kung me karapatan pa ba akong mag-DOTA! Sana nag-improve ung 1:22:32 na time ko sa Adidas King of the Road! Looking back at the race day, nagbunga rin ung training ko sa treadmill ng PS... first two kilometers e parang di pa ako pagod, kaya lang biglang nanigas ang binti ko eh, Galing ng mga organizers! Kung hindi nyo nilagyan ng marker kada kilometro malamang balik na naman ako sa dating gawi... lalakad na naman ako during the entire race... Thanks be to GOD talaga... everytime feeling ko e mauubusan na ako ng lakas, i simply utter a prayer... Talo pa nito ung Power Gel or Hammer Gel na sinasabi nila... Another thing that I've learnerd is not to drink too much! Sumakit kasi ung lower right part ng abdomen ko na according sa isang runner eh dapat naiwasan kung hindi nalunod sa tubig during the race... The last kilometer was really challenging... eto na un eh... labasan na ng natitira pang lakas! nung nakita ko ung finish line at ung mga expectators na nag-aabang sa finish line... ibinigay ko na ung kaya ko.... sayang nga lang kasi hindi ko na nahabol ung nasa unahan ko kasi napagod na ako sa paglampas sa 6 na tao.... ilang hakbang lang tsk! Ngayon, super ganado ako na magpraktis ulit para sa Sunday! Sa Global City naman, sasama daw sila mama at yung kapatid kong bunso para me photog daw ako hehehe! Natuwa sila nung makita nila ung pic ko sa NB! Hehehe! Mama, ikaw na lang ang kakampi ko na nagsasabing photogenic ako :) myaw!

Moonraker

As expected. 1am pa lang gising na ako, ready na sa pagpunta sa  Clark Freeport Pampanga... dapat Saturday pa lang ng 11pm e sasakay na ako ng bus papunta ng Baguio just  to make sure na hindi ako male-late sa karera... Galing sa amin, dumiretso na ako ng Cubao para sigurado... pagpunta ko sa Victory Liner, 5AM pa daw ang first trip papuntang Dau...Ha??? 5:45AM ang karera! Dyan ka na... Thank u na lang.... Naghahanap ako ng ibang bus station nang biglang umambon! Patay! me ubo pa naman ako... D bale the show must go on! Ang dilim pa naman ng mga overpass sa lugar na to... iniisip ko na lang kung anong gagawin ko kung sakaling me tarantadong lumapit sa kin... kung maiiwasan e di iiwas pero pag naipit, clash na lang... Swerte ko naman me isang ordinary bus na biyaheng Dagupan.... naiinip na ako e kasi baka malate ako... Hinto dito... Hinto doon... Ano ba? Gusto ko na makita ung Cloverleaf sa Balintawak! Sa wakas umandar na rin at mabilis na binagtas ang NLEX! Wala pang alas 4 eh nasa Dau terminal na ako... aus! Almusal muna ng konti, tanung-tanong sa mga driver... kaya lang mali yata kasi ung mga gago, inaalok ako na ihatid sa Clark gamit ang van nila for P400! Huh? Akala kasi nila sa mismong Airport ako pupunta! Panay ang dikit at panay ang tanong sa kin ng mga lintik! Finally, nakita ko ung dalawa na tinitingnan ung mga race kits nila ng New Balance... sabi ko me kasama na ako... Inihatid kami ng tricycle sa mismong terminal ng jeep na papasok ng Clark... ang ganda na nang upo ko katabi ung driver nang magkaroon ng komosyon! Isang lalaki ang gi-nangbang ng 6 na lalaki... ang dahilan, kasama niya ung gf nya na binabastos nung isa sa 6, natural, pinagtanggol ni Dudung si Enday! Aun, tinawag ang mga kapamilya nya na hindi naman nagsisi dahil nag-enjoy sa kakasuntok sa kawawang lalaki.... mejo nahinto na rin kasi umiyak na ung babae... Aun pagkatapos namin nanood ng sequel ng pelikulang "Lumaban ka itay" eh tumulak na rin kami... pagdating sa venue, ang dami nang tao! Unang umalis ung mga 25K runners at after few minutes, sumunod na kami... Pagpasok pa lang ng chute i made sure na hindi ako sa huli, nasa pangatlong hilera ako... sarap pakinggan nung pagputok ng baril at sigawan ng mga tao! Simula na ng takbuhan at ubusan ng hangin! Sinimulan ko sa mabagal na pace ang aking pagtakbo... wala pang isang kilometro, naramdaman ko na tumitigas na ang binti ko pero sige pa rin... Nangako yata ako na kahit anung mangyari eh ndi ako maglalakad! nasa 2nd kilometer na ko nung sumpungin ako at naisisp ko na maglakad kaso nakita ko na ung water station! Ahhhhh! OASIS! lalo akong ginanahan kasi wala pang 60 ang pabalik, ibig sabihin baka nasa Top 300 ako! un naman talaga ang goal ko eh at isa pa kunin ng isang oras kundi walang DOTA isang buwan...Grabe ang facilities na ibinigay ng sponsor kaya i'm sure na maraming natuwa! Umulan ng mineral water, energy drinks, saging, cereal at fruit cocktail sa karera... pagkatapos, me mga PT pa na tutulungan ka pang magrelax ng mga pagod mong muscle... Sulit talaga ung pagpunta ko... Ang inaantay ko na lang eh ung resulta...

Mahirap pero nakakatuwa na puro lalake kaming magkakapatid... Mahirap dahil walang mautusang maglinis o gumawa ng trabahong pambahay, mahilig sa lakwatsa ung mga sumunod sa kin (ako po ang panganay), iba-iba ugali at kung minsan mahirap na pag tinatamaan mo ung ego dahil talagang away ito. Masarap dahil hindi ka naman basta pwedeng maagrabyado kasi apat ang babalik sa iyo. Isa pa, sa lovelife at panliligaw kasama mo sila, naalala ko tuloy nung minsan umuwi si Ren (2nd eldest) na me blackeye! Nagalit pa ako kasi akala ko kung anong nangyari at nasigawan ko pa... parang gusto kong tumambling nung sinabi nyang "dahil sa iyo to!" huh? bakit ako??? Un pala sinuntok nung lalaki na me gusto dun sa ex ko hehehe! Kaya eto naman ang balik namin, inabangan, KINULATA hahaha! (me ganon?) at nung bitawan eh kala mo, pinangwalis ng kalsada ng buong Maynila hehehe! Minsan. nakita ko na rin umiyak ang loko ... natatandaan ko pa ang mga katagang "GIVE ME ONE WEEK TO RECOVER" na kapag binabanggit ko eh parang natatauhan siya hehehe! Andun na rin ung naging super mapride siya and i advised him na siya na ang lumapit sa gurl, aba! nd daw pwede kasi badshot daw siya sa pinsan nung babae ... out of nowhere bigla kong naisigaw na "BADSHOT DIN SA KIN YANG BABAENG YAN! AKALAIN MO PINAPATULAN ANG UNGGOY??!" haayyy! wattarelief!! Iba talaga essence ng pagiging kuya, kaya mo sila ipamper kaso minsan mahihiya ka rin umiyak sa harapan nila kasi they look at you as someone na kelangan nila gayahin o mas maganda eh lampasan ung mga achievements mo ... darating ung time, magkakaron ng kami ng sari-sariling pamilya pero lam ko na hindi man ako maaasahan when it comes to financial assistance, they will set me as example and be a good head of the family... Eto na yata epekto ng kakapakinig ng TLC at WC sa LOVE RADIO hehehe! hindi totoo to puyat lang ako... I lied!